W ostatnim okresie zwiększa się ilość psów brachycefalicznych w psiej populacji, staja się one coraz bardziej popularne. Są to takie rasy psów jak buldog francuski, mops, buldog angielski, dog z Bordeaux, shih tzu, chin japoński, pekińczyk i boston terier.

syndrom brachycefaliczny psy

 

Są to psy predysponowane do wystąpienia syndromu brachycefalicznego – BAS (Brachycephalic Airway Syndrome) – czyli zespołu wad anatomicznych. Zaliczamy tutaj m.in.:

  • zwężone nozdrza,
  • przerost podniebienia miękkiego,
  • zapadnięcie krtani,
  • wynicowane kieszonki krtaniowe,
  • niedorozwój tchawicy

syndrom brachycefaliczny czaszki

Na wszystkie te wady wskazywać mogą takie objawy, jak: chrapanie, oddychanie przez otwarty pysk („uśmiechanie się”), charczenie, krztuszenie się podczas jedzenia i picia, omdlenia, skłonność do udaru cieplnego, duszność podczas spaceru, nietolerancja wysiłkowa, niechęć do ruchu, nawracające stany zapalne górnych i dolnych dróg oddechowych.

Aby zobrazować, jak czuje się zwierzę dotknięte przez te dwie wady, często prosimy właściciela, by spróbował założyć sobie klamerkę na nos, równocześnie podejmując aktywność fizyczną.

Wbrew obiegowej opinii panującej w gronie właścicieli psów w typie brachycefalicznym wymienione objawy nie są cechą charakterystyczną dla rasy i nie powinny być tak postrzegane. I choć panuje dosyć powszechne przekonanie, że „te psy tak mają”, jednak absolutnie nie są to zachowania naturalne, a objawy chorobowe.

Każdy nowy właściciel, który ma zamiar lub kupuje pieska z syndromem brachycefalicznym powinien zasięgnąć wiedzy na temat dolegliwości z tym związanych. Od wieku szczenięcego pupila powinien być pod opieką lecznicy, aby w razie czego szybko reagować na utrudnienia związane z nietypową kufą zwierzaka.

Przedstawiciele ras predysponowanych notorycznie zmagają się ze schorzeniami układu oddechowego (nawracające zapalenia górnych i dolnych dróg oddechowych), które z biegiem czasu zaczynają się pogłębiać. Ze względu na deficyt oddechowy i niedotlenienie pacjenci są narażeni na wystąpienie powikłań w postaci zmian w sercu (tzw. zespół serca płucnego), omdleń, a w okresie letnim istnieje wysokie ryzyko udaru cieplnego.

Ze względu na ciągłe niedotlenienie wiele z tych psów jest ospałych, apatycznych, niechętnych do jakiejkolwiek aktywności, zwłaszcza w okresie wiosenno-letnim, gdyż wysokie temperatury otoczenia powodują u nich dość duży dyskomfort. Wiele z tych psów nawet w spoczynku ma problem ze swobodnym oddychaniem, dlatego też ciepło i aktywność im nie sprzyjają, gdyż pogłębiają towarzyszącą im duszność. Natężenie problemu brachycefalicznego u każdego chorego zwierzęcia jest inne, to syndrom bardzo indywidualny, dlatego też do każdego pacjenta podchodzi się inaczej. Zdarza się, że jedyne wady to przerost podniebienia i zwężone skrzydełka nosowe, co w zasadzie dotyczy zdecydowanej większości przedstawicieli tej grupy, niemniej są też pacjenci, którzy zostali dotknięci wszystkimi wadami związanymi z syndromem BAS, zmniejszającymi znacząco komfort życia.

Leczenie syndromu brachycefalicznego może być radykalne, tj. chirurgiczne, lub zachowawcze, polegające na leczeniu objawowym. Najskuteczniejszym sposobem terapii jest zabieg chirurgiczny, który polega na korekcji występujących anomalii.